محسن فرجی، نویسنده ی نسل پنجمی ۳۴ ساله و صاحب مجموعه داستان چوب خط که در نخستین جلسه کتاب پنجم نقد شد، ساعت ۷:۲۰ عصر روز یک شنبه ۲۵ تیرماه صاحب دومین فرزند خود شد. تازه وارد، سه کیلو و ۳۶۰ گرم وزن دارد و نامش از خیلی وقت پیش «بامداد» بوده است. با این وصف، حالا دیگر جنس محسن فرجی جور شده و حتما از این به بعد بیشتر به شعارهای مربوط به تنظیم خانواده توجه می کند!
نخستین فرزند فرجی، غزل، دو سال و یک ماه دارد و حالا حتما حسابی از ورود این متجاوز نق نقو به قلمرو فرمانروایی اش دلخور است.
نسل پنجم، تولد مبارک بامداد را که با نام هنری شاعر بزرگ ایران، احمد شاملو به زندگی متصل شده است، به محسن فرجی و همسر فهیمش تبریک می گوید و برای این نسل ششمی کوچک آرزو دارد با زندگی به خوبی کنار بیاید.  

آدم‌های اين عكس، روزگاران غريبی پيدا كردند. عكس را در سوم جولای 2003 در لندن گرفتيم. يعني از ما گرفتند. من نفر چهارم از سمت راست هستم.

حالا برويم سراغ احوالات اين آدم‌ها: نفر اول از سمت راست كه كلاه به سر دارد، طراد ابوحماده خبرنگار مصری است كه در جنگ عراق و امریكا ناپديد شد و ديگر خبری از او به دست نيامد. نفر دوم، يژنی بولك فيلمبردار لهستانی نشنال جئوگرافيك است. يژنی در جريان ساخت يك فيلم مستند، شيفته‌ی دالايی لاما شد. او به زندگی و همه چيز پشت پا زد و حالا گويا در قله‌های تبت زندگی می‌كند و با دنيا قطع رابطه كرده است. نفر سوم ميكيس پاپاكيس گياه‌شناس يونانی است كه به آفريقا رفت و به يك دختر غنايی دل باخت، اما ناكام و سرخورده از عشق، به يونان برگشت و در كنار مقبره نيكوس كازانتزاكيس مجاور شد. شنيده‌ام كه از روز مجاور شدن تا امروز، با هيچ كس حرف نزده است. نفر چهارم من هستم. نفر پنجم، ماكس مون سليه، نقاش فرانسوی است كه تخصص‌اش نقاشی كشيدن از مورچه‌ها بود. كار او به جنون كشيد و به همراه مادرش كه زنی پريشان و معتاد به كراك بود، در يكی از تيمارستان‌های مارسی بستری هستند.نفر آخر هم آلخاندرو مه‌ير نوازنده‌ی كولی آرژانتينی است. حرفه‌ی او گيتار زدن و نوشيدن شراب‌های تلخ ارزان قيمت بود. آلخاندرو يك روز صبح، بی‌خبر ما را جا گذاشت و رفت، اما گيتار و كفش و بطری مشروبش را برايمان به يادگار گذاشته بود.

دست تقدير، من و آدم‌های اين عكس را دور هم جمع كرده بود تا 47 روز در قریه‌ی كيدچستر از توابع نيوكاسل زندگی كنيم. حالا همه‌ی آن‌ها تبديل به آدم‌های غايب شده‌اند كه فقط در اين عكس، كنار هم مانده‌اند.

وقتی کتاب هستی
                        میان چشمها و نفسها
                                                   دست به دست می شوی.
وقتی سکوت هستی
                         میان عاشقان و عزادارن
                               رد،
                                      بدل می شوی.
خاطره ی رنگ و رو رفته ای
                            بر یک برگ
                                    که هر پاییز از همان شاخه می افتد.
هر بهار که می رویی
                              سایه بانی
هر پاییز که می خزی
                            فریاد می کشی.

دوست و همكار عزيزم مصطفی قوانلو قاجار  مطلب مفيد و مختصری بر روی چوب خط نوشته است كه من با تشكر از او و به نقل از وبلاگش در اين جا مي آورم:
منتقدان و کسانی که دوست دارند منتقد باشند، بیشتر داستان کوتاه "روزگار برزخی آقای درچه پیاز" محسن فرجی را دوست دارند، اما به عنوان یک خواننده ساده از داستان"انجیرها مال همسایه است" و "تو منشی آقای رئیسی"خوشم آمد. به گمانم اگر محسن فرجی بیشتر روی اینگونه روایت‌ها کار کند، داستانویس خوبی می‌شود.
می‌دانم که تعدادی از داستانهایش به علت نگاهش به جنگ هشت ساله سانسور شده و مجموعه چوب خط یکسانی و یکدستی ندارد. به همین دلیل نمی توان از چوب خط به عنوان یک مجموعه داستان منسجم و با یک زاویه دید خاص نام برد. اما بسیار امیدوارم که محسن فرجی با داستانهای بعدی اش حسابی سر و صدا کند.

چوب خط/محسن فرجی/نشر قطره / 1385

 می خواستم خبر حضور فرهد آییش را بنوسم، اما دیدم آرمان اسلامبولچی به خوبی این کار را در سایتش انجام داده است.پس خبر را به نقل از او بخوانید:
من یکی که فرهاد آییش را خیلی دوست دارم.علاوه بر هنر بی نظیرش در بازیگری و مخصوصا در درک فوق العاده ای که از صحنه تئاتر دارد، شخصیتی بسیار صمیمی و دوست داشتنی ای نیز هست.
خیلی دوست دارم از او بپرسم چگونه در تئاتر «گزارش به آکادمی» (سال 76 یا 77) از یک میمون ، بهتر ادای میمون را در آورد!
سه شنبه (ششم تیر)، ساعت شش عصر، فرهاد آییش میهمان کافه تیتر است تا با علاقه مندانش دیدار کند.
این برنامه با دعوت سرویس هنر روزنامه کارگزاران برگزار می شود و بنده ی حقیر (عجب نفسی بود آن که شکست) آن را ترتیب داده ام.
هر کسی که دوست دارد با فرهاد آییش دیدار کند، دعوت است.
شما هم حتمآ سوال هایی دارید که دلتان می خواهد از آییش پرسیده شود.
و البته پس از آن سوال شما و جوابی که آییش به آن می دهد در روزنامه منتشر خواهد شد.
آدرس کافه تیتر : چهار راه ولیعصر،خیابان برادران مظفرجنوبی، نرسیده به بیمارستان مداین، جنب ساختمان علاالدین.

وقتی کسی  می میرد تکه ای از ما را با خود می برد به نمی دانیم تا ناکجا. وقتی کسی می میرد  رویاهای ما از او ناتمام و کج و کور می ماند.حالا که ولی محمد مرده است، دوستم یوسف، یوسف علیخانی، احساس می کند تکه ای از وجودش فرو ریخته و گم شده است. اما آدم ها بدجوری ادامه ی همدیگرند و یوسف  نوه  و ادامه ی ولی محمد بوده  و هست.  پس باید  با زیستن خودش او را  دوباره روایت کند .چنان جه روزی هم کسانی ادامه ی ما می شوند  و ما را روایت می کنند تا جهان خسته و پیر از رفتن باز نماند...
این هم  ولی محمد علیخانی در روزهایی که زنده بود و  راوی پدران و گذشتگانش: تقديرزن | ولي محمد عليخاني