نه گفتن به بهره كشي - يادداشتي از عليرضا بهنام

پی نوشت: الان دیدم که استاد محمد آقازاده و مرضیه ریاحی عزیز هم به استعفای ما واکنش نشان داده اند .سپاسگزارشان هستم.

مردم ما حاضر نیستند  ۷ ثانیه ( فقط ۷ ثانیه) پشت چراغ قرمز بایستند و به هر ضرب و زوری که شده از لای ماشین ها مي‌گذرند و خودشان را از ميان فحش‌هاي آب نكشيده‌ي  رانندگان به آن طرف خيابان مي‌رسانند، اما يك و ساعت  و نيم  مثل بچه‌ي آدم  مي‌نشينند  و اپرای عروسكي « مکبث » را می‌بينند، آن هم به زبان فصيح ايتاليايي!بعد از نمايش هم آن قدر  براي بهروز غريب‌پور و همراهانش  كف مي‌زنند كه آدم از  ناداني و هنر نشناسي خودش خجالت مي‌كشد.
اگر حمل بر خودستایی نشود،  بايد بگويم من مكبث را سال‌ها پيش خوانده بودم . اپراي جوزپه وردي  را هم شنيده بودم؛ اما نمي‌توانستم  كاملا بفهمم روي صحنه‌ي اين نمايش عروسكي چه مي‌گذرد.بالاخره من كه كامپيوتر نيستم تا همه‌ي ديالوگ‌ها و جرئيات مكبث را به خاطر داشته باشم.اما زوج‌هاي جوان و خانواده‌هايي كه اكثرا هم با بليط « میهمان» یه سالن نمایش آمده بودند، چنان مجذوب مكبث شده بودند  که من تردید نکردم آنها یا مثل بلبل ایتالیايی حرف می‌زنند و يا آن قدر مكبث را خوانده‌اند كه همگي يك‌پا شكسپيرشناس هستند.

حالا مي‌ماند دعون از پنج دوست كه بايد از وطن بنويسند:
اول، خانم فهیمه خضر حیدری عزيز كه دعوت قبلي من را اجابت نكرد و جريمه‌اش اين است كه ديگر اِن قلت نياورد و از وطن بنويسد!
نفر بعدي فرزام شیرزادی است كه خوب مي‌نويسد و ان شاء الله كه حرف من را زمين نمي‌اندازد!
ایمان عابدین هم كه طفلكي پاي ثابت دعوت‌هاي من است و هميشه هم لطفش شامل حالم شده است.
اين دو نفر هم  دعوتند: علی زادمهر و مصطفی خلجی.

 حضورت خنده‌ي بچه‌هامان است / و همه‌ي بچه‌هاي دنيا/كه شادماني را با حباب خنده‌هاي رنگين كماني شان/ به آسمان مي‌فرستند/

فيروزه‌ي خالص كلماتت  كه  منتشر  مي‌شود در فاصله‌ي ميان لب هامان/كاري مي‌كند كه دست‌دردم را فراموش كنم/فكر شوم مرگ را فراموش كنم/فراموش كنم  كه در محاصره‌ي گرگ‌ها هستيم

مادر مزرعه‌هاي فلفل و ذرت/ترانه‌ي كولي ‌هاي مغموم/ نقره و بادبادك و شيدايي!/ ديگر بدهكار زندگي نيستم:/روزان و شباني كه با هم بوديم، ذخيره‌ي خوبي از زندگي بود/ جشن خوبي بود/ حتا اگر عاشقان فقير همديگر بوديم( برو به آن خانه‌ي قديمي كه تلويزيون نداشتيم و تو از كانال كولرٍ صاحبخانه، سريال‌ها را « می شنیدی»)

خداوند من را دوست  دارد/ وگرنه تقدیرم این نبود/که چشم های تو را ببینم/که این دو کندوی عسل را یا زنبورهای وحشی اش /به خانه ببرم

از آن جا كه  گويا پندار عزيز اين مطلب را خوش مي داشته، او را هم به اين بازي دعوت مي‌كنم كه بهترين مطلب وبلاگش را انتخاب كند.
بقيه‌ي دوستان دعوت شده هم به اين شرح هستد:
ايمان عابدين بسيار مهربان و خوش ذوق كه به گمان من آينده ي درخشاني در ادبيات ما خواهد داشت.
شاعر خوب و با مرام، مهدي علاقمند.
سركار خانم فهيمه خضر حيدري، روزنامه نگار جسور و توانمند كه  قلم و نگاهش  را  سخت دوست مي‌دارم.
سركار خانم  لاله حسن پور، با آن نگاه متفاوتش به دنيا و آدميان.

 محققان و پژوهشگران ایستگاه پژوهشی دریای عمان و اقیانوس هند مرکز ملی اقیانوس شناسی در چابهار، هنگام نمونه برداری از سواحل بین جزر و مدی خلیج چابهار(منطقه تیس) متوجه حضور تپه های مدفوعی درشتی در محدوده کوچکی به وسعت تقریبی 20×35 متر مربع روی سطح رسوبات شدند که نشان دهنده حضور کرم Arenicola sp می باشد. با بررسی سوابق علمی منتشر شده و در دسترس، مشخص گردید که گزارشی از حضور اعضای این جنس در دریای عمان موجود نیست.

کارشناسان گروه زیست شناسی ایستگاه پژوهشی دریای عمان و اقیانوس هند، پس از نمونه برداری و تحقیقات مقدماتی عنوان کردند: مطالعات اولیه جهت شناسایی گونه ای نشان می دهد که نمونه های به دست آمده یکی از دو گونه A.brasiliensis یا A.cristita   است که قبلاً در آبهای غرب هندوستان و پاکستان گزارش شده اند. البته برای شناسایی گونه ای نمونه های به دست آمده، نیاز به بررسی های آناتومی است که شاید نتایج این بررسی ها حضور هر دو گونه را در آبهای خلیج چابهار محرز نماید. شایان ذکر است که این گونه دارای ارزش اقتصادی است و در سایر کشورها از جمله انگلستان در صنعت صید به عنوان طعمه مورد استفاده صیادان قرار می گیرد. با توجه به اهمیت صنعت صیادی منطقه، می توان با تکثیر و پرورش، از گونه فوق به عنوان غذای مزارع پرورش میگو در استان استفاده کرد.*

*به نقل از سايت مركز ملي اقيانوس شناسي

  به دلتنگی‌های محسن فرجی

قلم
تو بنویس!
تو بنویس که دیگر
زبان را یارای گفتن نیست
بنویس
دلتنگی مرا
از جهان بی نان و بی یار
با جوهر بغضی
که از من
به تو سپرده شد
خاطراتم را بنویس
که اگر ننویسی
فراموش می‌کنم
روزی آواز می‌خواندم
و با ذکر زیر لب
غربت‌های شیرین را
دوره می‌کردم
□□□
بگذار اعترافی بکنم!
اگر ننویسی
به گذشت زمان شک می‌کنم
و می‌پذیرم که همه‌ی عمر من
خواب بوده و بس
پس بنویس
تا هروقت
به چوب خط زندگی‌ام نگاه می‌کنم
چیزی برای غرور بیابم
و به استجابت دوازدهمین دعایم
امیدوار باشم.

گاهي فكر مي كنم نكند  همه‌ي ‌آن روزها را خواب  ديده بودم و تو را هم خواب ديده بودم.

 امروز بعد از مدت‌ها خستگي و خستگي، جناب احمد پوري عزيز را ديدم؛از همان ديدارهايي كه اسمش را« پوری درمانی» گذاشته ام؛چراكه حضور مغتنم او در اين برهوت، چون واحه‌اي سبز و زلال است.
چه پريشان بودم و چه آرام شدم...