او با شور و هیجان حرف می زند. زل می زند توی چشم های حاضران و کلماتش را با صدای بلند در هوای جلسه می پراکند. بداغی هم مثل محمدی، کتاب دوم فرجی را به نسبت کتاب اولش، یک گام بلند و رو به جلو می داند. اصلا معتقد است که نویسنده چوب خط به نسبت نویسنده «یازده دعای بی استجابت»، نویسنده ای مجزا در تم و ساخت و پرداخت داستانی است، اما می گوید: نوع آگاهانه برداشت نویسنده و ساختاری که او به داستان هایش می دهد، خیلی از حدود تاویل را می بندد و اجازه گسترش طبیعی به داستان نمی دهد. مثلا در داستان «انجیرها مال همسایه است» اتفاقی که زن مستاجر تعریف می کند، خیلی عجیب است، اما به خاطر نوع نگاه نویسنده و نوع وارد شدنش به موضوع، این اتفاقات در حد ایده باقی می ماند و دست و پای متن را می بندد.

بداغی با دست هایش هوای دم کرده جلسه را می شکافد: به طور کلی حالت آکادمیک داستان ها که قصد دارند چارچوب خود را حفظ کنند، جلو این گسترش طبیعی را گرفته است. یعنی حیطه درگیری مخاطب با متن را محدود می کند. به عبارت دیگر به داستان ها، به آن اندازه که حاوی ارزش است، در آن فرم به کار گرفته شده، اجازه گسترش داده نشده است و این در اغلب داستان ها اتفاق می افتد.

همه دست می زنند، بداغی به جمع دوستانش برمی گردد و مدیا کاشیگر پشت میز می رود. حرکاتش موقع صحبت کردن از آخرین سخنرانی اش در فرهنگسرای اندیشه درباره هری پاتر هیچ فرقی نکرده است. او مثل همیشه کم حرف می زند و مثل همیشه برای حرفش مثالی از یک کتاب یا یک نویسنده می آورد: همینگوی یک قصه دارد یه «تپه هایی همچون فیل های سفید» که داستان گفت وگوی زن و مردی در ایستگاه قطار است. ما آخر داستان نمی فهمیم که چی به چی شده است و کی به کی. حتی نوع رابطه زن و مرد را نمی فهمیم؛ نمی دانیم اینها زن و شوهر بودند یا پدر و دختر یا... اما به راحتی داستان را می خوانیم و به پایان می بریم.

حالا نوبت آن است که کاشیگر از داستان همینگوی به مجموعه داستان چوب خط نقب بزند: وقتی چوب خط را می خواندم، این داستان را به یاد آوردم، اما فقط در سه داستان این مجموعه، آن انتظاری که با خواندن قصه همینگوی در من شکل گرفت، ایجاد شد که آن سه تا را هم موفق ترین داستان های این مجموعه می دانم؛ «تو منشی آقای رئیسی؟»، «انجیرها مال همسایه است» و «می گویم عیب ندارد».

کاشیگر بر این اعتقاد است که بقیه داستان های کتاب، به دلیل از هم گسیختگی عناصر داستانی، امکان هیچ تاویلی را به ذهن او نداده است و نتوانسته با آنها ارتباط برقرار کند. او دلایلش را درباره نقاط قوت سه داستانی که برشمرد، ارائه می کند و همراه با صدای کف زدن حاضران، به صندلی اش برمی گردد. حالا بحثی میان کامران محمدی، حجت بداغی و مدیا کاشیگر درباره مقوله تاویل مندی داستان درمی گیرد که بسیار جذاب است و همین جاست که با خودت می گویی ای کاش به جای این که هر کدام از منتقدان، مثل یک سخنران پشت میز می رفتند و حرفشان را می زدند، در کنار همدیگر به نقد چوب خط می پرداختند تا بالاخره تکلیف این کتاب هم روشن شود و مخاطب بداند با مجموعه داستانی قوی روبه رو است یا مجموعه داستانی کم جان و بی ارزش!

 

به نقل از روزنامه ی کارگزاران