خبرگزاری فارس: يك منتقد ادبي گفت: هيچ شاعر يا نويسنده‌اي صرفاً به دليل فعاليت‌هاي سياسي يا در افتادن با حكومت كشور خودش، موفق به دريافت جايزه نوبل ادبيات نمي‌شود. 
محسن فرجي -داستان‌نويس و منتقد ادبي- در گفت‌وگو با خبرگزاري فارس، اظهار داشت: توقع اينكه با اين بضاعت ادبي اندك بتوانيم به جايزه نوبل ادبيات دست پيدا كنيم، توقع منطقي و به‌جايي نيست.
وي افزود: كافي است نگاهي به آثار برگزيدگان نوبل و بهترين تأليفات ادبي خودمان بنيدازيم تا از تفاوت فاحش آنها به اين نكته پي ببريم كه مستحق دريافت نوبل ادبي نيستيم.
نويسنده مجموعه داستان «چوب‌خط» ادامه داد: در نگاهي واقع‌بينانه و بدون توهم، به سادگي اين نتيجه حاصل مي‌شود كه هيچ كدام از آثار ادبي ما قابل مقايسه با «سال‌مرگ ريكاردوريش» (ژوزه ساراماگو) يا «طبل حلبي» (گونتر گراس) نيستند.
اين روزنامه‌نگار اضافه كرد: معمولاً هر وقت كه بحث جايزه نوبل مطرح مي‌شود، صحبت‌هايي حاشيه‌اي نيز به ميان مي‌آيد و گفته مي‌شود كه براي دريافت اين جايزه، عوامل ديگري هم به جز كيفيت آثار، دخيل هستند. اما نكته اين جاست كه اگر برندگان نوبل ادبيات با لحاظ كردن مسائل سياسي يا اجتماعي به دريافت اين جايزه نايل آمده باشند، در ابتدا نويسندگان خلاق و بزرگي بوده‌اند. به عبارتي، بدين شكل نيست كه يك نويسنده يا شاعر متوسط صرفاً به دليل فعاليت‌هاي سياسي يا در افتادن با حكومت كشور خودش، موفق به دريافت نوبل شده‌ باشند.
فرجي گفت: گاهي نيز كساني كه مدعي هستند نويسندگان ايراني بايد نوبل ادبيات بگيرند، از عدم ترجمه آثار اين نويسندگان گلايه مي‌كنند،در حاليكه بخشي از ادبيات معاصر ايران به زبان‌هاي ديگري هم ترجمه شده است، اما به جز تعداد انگشت‌شماري، با اقبال و استقبال روبه‌رو نشده است. بنابراين، بحث ترجمه نشدن آثار، تنها سرپوشي براي نپذيرفتن كاستي‌هاي ادبي ماست.
نويسنده «يازده دعاي بي‌استجابت» در پايان گفت: به نظر مي‌رسد كه گاهي در كشور ما ادبيات با فوتبال يا وزنه‌برداري اشتباه گرفته مي‌شود و اين انتظار مي‌رود كه ناگهان نويسندگان و شاعران ما فراتر از حد انتظار ظاهر شوند، اما واقعيت اين است كه توليد ادبيات خلاق و جذاب، نيازمند پيشينه فلسفي و فكري، درك و دريافت عميق از مقتضيات جهان مدرن و زيستن در فضايي دموكرات است و تا كامل شدن اين شرايط، نويسندگان بايد زمان زيادي را به انتظار بمانند