غزلداستان

دیوار گذر/مارسل امه/اصغر نوری: لذت ناب داستان

faraji51 — Thu, 05 Nov 2009 10:33:18 GMT

چند روز بیماری و دل‌آشوبه و سر گیجه ـ که این آخری هنوز هم ادامه دارد ـ فرصت مغتنمی بود برای کتاب خواندن.البته که خیلی حس و حوصله اش نبود، اما ناگهان با دست گرفتن کتاب " دیوار گذر" حالم دگرگون شد.این کتاب را مارسل امه نوشته است؛ نویسنده‌ای فرانسوی که با "دیوار گذر" برای اولین بار به فارسی زبانان معرفی می شود، ولی گویا در ممالک پیشرفته و خصوصاً زادگاهش کیا و بیایی داشته و هنوز هم دارد." دیوار گذر" را دوست خوبم اضغر نوری ترجمه کرده و انصافاً هم ترجمه‌اش روان و دلچسب و بی دست‌انداز است.این کتاب از پنج داستان کوتاه شکل گرفته و برای این که قصه‌های آن را لو ندهم و زیاده‌گویی هم نکرده باشم، ارجاعتان می دهم به عباراتی که پشت جلد کتاب آمده است:مارسل امه نگاه بدبینانه‌ای نسبت به جهان دارد، ولی این نگاه به جای منهی شدن به یاس و پوچی به طنزی سیاه می‌رسد.او با شلاق طنز به تمام حماقت های جمعی حمله می کند.با این حال اهل پند و موعظه نیست و قبل از هر چیز می خواهد سرگرممان کند و با درآمیختن واقعیت و خیال ما را از فشار روزمرگی ها برهاند.

زمانی‌ست که از کلمات خسته‌ام .../شعری از شهاب مقربین عزیز

faraji51 — Sun, 01 Nov 2009 10:58:18 GMT

زمانی‌ست که از کلمات خسته‌ام

گروه گروه هجوم می‌آورند

می‌نشینند در سرم

مثل دسته‌ی پرندگان

بر سرِ درختی

دست بر دست می‌کوبم

بانگ برمی‌کشم

می‌پرند و پراکنده می‌شوند

یک پرنده‌ی خاموش اما

نه می‌ترسد نه می‌رود

نه آوازش را می‌خواند

شعری از مهدی علاقمند

faraji51 — Wed, 28 Oct 2009 13:22:26 GMT

از ماهی گیران شکست خورده

کسی لنگه کفش نمی خرد

جز مردی گرسنه

که از جنگ بر می گردد

با یک چوب‌دستی زیر بغل

بخشی از یک شعر احمدرضا احمدی

faraji51 — Tue, 27 Oct 2009 11:34:55 GMT

جرأتی پنهان در کوچه و در من بود

و سرانجام در تو هم جاری شد

که در بگشایی.

در همان برگریزان روحی

پاییز زاده شد

در گشاده بود و تو

پذیرفتی ....

کتاب قانون : یک زیبایی‌حرام شده

faraji51 — Mon, 26 Oct 2009 12:43:20 GMT

فیلم "کتاب قانون" ماریار میری می توانست فیلم محبوبی باشد یا بشود برای من، اگر که به روال همان ده دقیقه یک ربع نخستش پیش می‌رفت؛ فیلم از جوانه زدن یک عشق خام میان یک مرد ایرانی و یک زن فرانسوی - لبنانی آغاز می شود، آن هم عشقی که بهانه و محملش شعر فارسی است و غزل و مشخصاً غزل حضرت حافظ. اما همه ی اینها همان ده دقیقه یک ربع اول فیلم است و باقی فیلم، رسیدن این دو به همدیگر است و نقد ابتذال زنان عامه ی ایرانی و بلاهت مردان ایرانی.البته این هم ایده‌ی بدی نیست و می تواند دستمایه‌ای برای انواع فیلم‌های لایت با ته‌مایه‌ی طنز باشد.اما چه قدر برای آن شروع عاشقانه ی "کتاب قانون"، این روال و ادامه ، ناچیز و حقیر است.این است که فیلم برای من در همان چند دقیقه ی نخست تمام شد و همان حسرت و سئوال همیشگی برجای ماند که چرا در سینمای ما ، فیلم‌های عاشقانه‌ی جذاب و دلچسب - با همه ی گرفت و گیرهای موجود و خط قرمزهای پررنگ - این قدر انگشت شمار و اندک است؟ این است که " کتاب قانون" برای من در همان جا تمام شد که زن فرانسوی ـ لبنانی فیلم، با لهجه‌ی غریبش و گدازه‌ای در نگاهش، غزلی از حافظ می‌خواند و این مصرع را عاشقانه تکرار می کرد: گفتم که نوش لعلت ما ر ا به آرزو کشت...

شعری از نرگس برهمند

faraji51 — Sun, 25 Oct 2009 14:01:18 GMT

دنیا به کسی روی خوش نشان نمی دهد
تنها گاهی بادبادکی
حواسش را پرت می کند.

شعری از شاعر محبوبم ، احمدرضا احمدی

faraji51 — Thu, 22 Oct 2009 10:45:55 GMT

بانو
مرا دریاب
به خانه ببر
گلی را فراموش كرده‌ام
كه بر چهره‌ام می‌تابید
زخم‌های من دهان گشوده‌اند
همه‌ی روزگار پروازم
اندوه بود
بانو مرا
قطره قطره دریاب
در این خانه
جای سخن نیست
زبان بستم
عمری گذشت
مرا از این خانه
بيرون ببر
...
بانو مرا دریاب
ما شب‌چراغ نبودیم
ما در شب باختیم

ترانه ی بزرگ ترين آرزو/ احمد شاملو

faraji51 — Tue, 20 Oct 2009 15:00:16 GMT

آه اگر آزادی سرودی مي خواند

کوچک

همچون گلوگاه ِ پرنده يي،

هيچ کجا ديواری فروريخته بر جای نمي ماند.

ساليان ِ بسيار نمي بايست

دريافتن را

که هر ويرانه نشاني از غياب ِانساني ست

که حضور ِ انسان

آباداني ست.

□

همچون زخمي

همه عُمر

خونابه چکنده

همچون زخمي

همه عُمر

به دردی خشک تپنده،

به نعره يي

چشم بر جهان گشوده

به نفرتي

از خود شونده، ــ

غياب ِبزرگ چنين بود
سرگذشت ِ ويرانه چنين بود.

□

آه اگر آزادی سرودی مي خواند

کوچک

کوچک تر حتا

از گلوگاه ِ يکي پرنده!

دی ِ ۱۳۵۵
رم

احمد رضا احمدی:

faraji51 — Mon, 19 Oct 2009 07:06:18 GMT

لباس نو که پوشیدم، قفل را که با عطر گشودم
میان قلب‌ها فرق نخواهم نهاد
رسوایی را کفن خواهم کرد
لبخند را آن قدر ادامه خواهم داد
تا قلبم سرنوشت همه‌ی قلب‌ها باشد

ترانه‌ای از هوشنگ ابتهاج( ه.الف.سایه)

faraji51 — Sun, 18 Oct 2009 08:19:43 GMT

دلا دیدی که خورشید از شب سرد
چو آتش سر ز خاکستر بر آورد
زمین و آسمان، گلرنگ و گلگون
جهان دشت شقایق گشت ازین خون
نگر تا این شب خونین سحر کرد
چه خنجرها که از دل‌ها گذر کرد

نگر تا این شب خونین سحر کرد
نگر تا این شب خونین سحر کرد
چه خنجرها که از دل‌ها گذر کرد
چه خنجرها که از دل‌ها گذر کرد

ز هر خونِ دلی، سروی قد افراشت
ز هر خونِ دلی، سروی قد افراشت
به هر سروی، تذروی نغمه برداشت
به هر سروی، تذروی نغمه برداشت

دلا دیدی که خورشید از شب سرد
چو آتش سر ز خاکستر بر آورد
زمین و آسمان گلرنگ و گلگون
زمین و آسمان گلرنگ و گلگون
جهان دشت شقایق گشت ازین خون

نگر تا این شب خونین سحر کرد
نگر تا این شب خونین سحر کرد
چه خنجرها که از دل‌ها گذر کرد
چه خنجرها که از دل‌ها گذر کرد

ز هر خونِ دلی، سروی قد افراشت
ز هر خونِ دلی، سروی قد افراشت
به هر سروی، تذروی نغمه برداشت
به هر سروی، تذروی نغمه برداشت

صدای خون در آواز تذرو است
دلا اين يادگار خون سرو است
دلا اين يادگار خون سرو است
دلا اين يادگار خون سرو است