غزلداستان

...ما دو مى‏توانيم برويم و برگرديم
مى‏توانيم از ياد ببريم و بخوابيم
بيدار شويم و رنج بكشيم و پير بشويم
دوباره بخوابيم و خواب ِ مرگ ببينيم
بيدار شويم و بخوابيم و بخنديم و جوانى از سر بگيريم،
اما عشق‏مان به جا مى‏ماند
لجوج مثل موجود بى‏ادراكى
زنده مثل هوس
ستمگر مثل خاطره
ابله مثل حسرت
مهربان مثل يادبود
به سردى ِ مرمر
به زيبايى ِ روز
به تُردى ِ كودك
لبخندزنان نگاه‏مان مى‏كند و
خاموش با ما حرف مى‏زند...